Onimusha 2: سرنوشت سامورایی Remaster Hand-on: پیش از زمان خود

بازی Onimusha 2: Remaster Samurai's Destiny on PS5 یک سفر به پایین خط حافظه است – من این بازی را که برای اولین بار در پلی استیشن 2 منتشر شد ، بررسی کردم. چند دهه بعد طراحی بصری و فشار برای رئالیسم ، من را به عقب می کشاند ، بخشی از نوستالژی ساده ، بخشی از یادآوری چقدر خط بین خط بین اصالت ، رئالیسم فنی و کارتونی فلامیون است.

Remaster Destiny Samurai ممکن است مورد بحث ترین بازی های یکپارچهسازی با سیستمعامل در سال باشد و از مجموعه آینده Capcom Fighting 2 قابل تشخیص باشد ، اما از نظر بصری ، سزاوار نگاه دوم است. در دوره ای که وسواس فوتورائالیسم و بیش از حد تفسیر دارد ، و به درستی ، بنابراین وقتی سایه های کرید Assassin می تواند به روشی که انجام می دهد ، Remaster Samurai یک یادآوری واضح است که جهت هنر نیز مهم است ، اما همچنین به عنوان یادآوری PS2 عمل می کند ، لحظه ای است که طراحی بازی فشار را برای واقع گرایی و پذیرش فناوری سینمایی و گردش کار انجام می دهد.

سرنوشت اصلی سامورایی که در سال 2002 منتشر شد ، در دوره طلایی بازی های جاه طلب و بصری از دوران PS2. با ترکیبی از پس زمینه های از پیش ارائه شده که از فیلم های واقعی آب برای به تصویر کشیدن رودخانه ها و دریاچه ها استفاده می کردند ، و مدل های شخصیت های سبک شده به طرز حیرت انگیزی که از بازیگران بازیگر برخوردار بودند ، مانند یک انیمه قابل پخش سامورایی “اکشن زنده” با استعداد فوق طبیعی احساس می کردند.

Remaster این تصاویر را به روشی که یک بازسازی مدرن ممکن است بازسازی نمی کند ، به عنوان مثال Elder Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered شده است ، اما در عوض آنها را به اندازه کافی تقویت می کند تا کارهای زیبایی شناسی را در تلویزیون های امروز انجام دهند.

اما ، این تصاویر “دره غیرقانونی” را برجسته می کند که بسیاری از بازی های AAA این دوره را نیز به ستوه آورده است. از آنجا که فناوری ضبط حرکت و وفاداری مدل های شخصیت بهبود یافته اما طراحی بصری بازی های کارتونی باقی مانده است ، عناوینی مانند سرنوشت سامورایی شروع به احساس می کنند ، خوب … عجیببشر بلکه ، عجیب و غریب قانع کنندهبشر

محیط ها در اینجا ستاره های واقعی هستند. هر مکان ، از جنگل های اولیه بامبو مه آلود و مسیرهای قلعه سوزانده ، گرفته تا معابد بی نظیر و سقوط باران ضخیم که احساس واقعی تر از آنچه می شود احساس می شود ، گواهی بر تلاش هایی است که این صحنه ها را در توسعه اصلی فراهم می کند.

تیم هنری بازی هدف از صحت دقیق تاریخی نبود ، بلکه در عوض به روحیه اصالت ضربه می زند. معماری ، زره پوش و لباس به وضوح از دوره Sengoku ژاپن الهام گرفته شده است ، اما پس از آن با احمقانه شیطانی لایه بندی شده است – البته رئیس اول یک دیو غول پیکر است که در چهار انگشت بزرگ با یک چشم چشمی که در آن دستگاه تناسلی قرار دارد ، دوخته شده است.

این Remaster یک لاک تمیزتر را به این طرح ها ، به ویژه در برش ها ، که در آن روشنایی و درجه بندی رنگ کاملاً ظریف افزایش یافته است ، به ارمغان می آورد. یک کیفیت سینمایی برای همه وجود دارد ، حتی اگر انیمیشن ها به وضوح از دوران دیگری باشند.

در حالی که این Remaster ترکیبات جنجالی را بین مدلهای شخصیت به روز شده و دوربین های ثابت ، پیش زمینه از پیش ارائه شده برجسته می کند ، چیزی که معمولاً حتی وقتی که نسخه اصلی را مرور می کردم ، احساس می شود ، همچنین باعث می شود که جاه طلبی این دوره باشد.

Remaster Destiny Samurai برجسته می کند که چگونه حتی در سال 2002 توسعه دهندگان و هنرمندان بازی جذب می کردند و از هر ابزار و گردش کار جدیدی که می توانستند برای کشیدن بازی ها به جلو استفاده می کردند. (چیزی که من به وضوح به یاد می آورم هنگام تماشای ضبط حرکت در سانتا مونیکا برای جت لی PS2: Rise to Honor ، که از همان فناوری و شیرین کاری مانند فیلم های هالیوود لی استفاده می کرد.)

از بسیاری جهات ، Remaster Destiny سامورایی ، تپانچه شروع به نوع جدیدی از سبک بازی سینمایی است ، جایی که هنرمندان بازی قبل از اینکه جاه طلبی به واقعیت تبدیل شود ، هر ابزار جدیدی را که می توانستند برای ساختن یک بازی “واقعی” تر کنند ، پذیرفتند. این Remaster خوب است ، به خصوص اگر شما فقط می خواهید لحظه ای از زمان را ضبط کنید ، لحظه ای که هنر بازی در حال تحول بود.

تصویر 1 از 3